Daags na de herdenking van de dood van Pim Fortuyn vijf jaar geleden presenteert de burgemeester van Terneuzen hedenmiddag een drugsnota in de vorm van een extern rapport. Eén van de politieke vergroeiingen waar Pim Fortuyn onafgebroken stelling tegen nam, was de door hem benoemde en verfoeide ‘achterkamertjes politiek’. En, in Terneuzen blinken ze daarin uit. Zodra er een heikel onderwerp moet worden besproken, doemt ‘de besloten raadsvergadering’ op. ‘Niets geheimzinnigs aan’ deelt de raadsvoorzitter steevast desgevraagd mee, maar pers en publiek zijn niet welkom in de raadszaal.  En met een democratisch alibi: ‘in het presidium vastgesteld’. Ik hekel die besloten raadsvergaderingen. Juist als mensen vinden dat het spannend gaat worden dan mogen zij er geen kennis van nemen hoe hun volksvertegenwoordiging de kwestie behandelt. Zonder kritische pers kan een democratie naar mijn mening niet ten volle en niet correct functioneren. Reeds op die grond moeten politieke partijen dit niet willen. In opeenvolging werden de afgelopen jaren in beslotenheid behandeld, meer dan één keer: het slibdepot in de Koegorspolder, het geplande windmolenpark in de Eendragtspolder (onterechte bangmakerijen met claims) , en één keer het drugsbeleid van Terneuzen, de UMTS stralingsgevaar (stop UMTS geweerd; geen bewijs dat als stop UMTS komt, het Centraal Antennebureau niet zou komen) en nu weer het Terneuzense hete hangijzer van het drugsbeleid. Nu is de motivering van de beslotenheid dat raadsleden wellicht vragen zouden kunnen hebben aan de samenstellers van het rapport over bijvoorbeeld Maastricht. De rapporteurs zouden dan met de pers erbij terughoudend kunnen zijn. Maar waarom zouden die vragen er zijn? Een delegatie uit de raad bezocht immers Bergen op Zoom en Maastricht op 19 april jl. Misschien valt het dit keer mee. Het rapport wordt ná de presentatie aan de pers uitgereikt. Toch ben ik er niet gerust op. In het geval van het slibdepot werd in de uitnodiging verwezen naar een managementnota. Bij weigering van de raad het slibdepot te aanvaarden zou ‘een aanwijzing vanwege het Rijk en de provincie‘ volgen.  Ik er op af. In de leeszaal werd mij door een sectordirecteur meegedeeld dat ‘de voorgenomen aanwijzing van het rijk niet bestond’ en dat de aanwijzing van de provincie bestond uit ‘een mondelinge mededeling van een gedeputeerde’. Kortom: nauwelijks een relevante dreiging. Hier zou de raad duidelijk wel door het college op het verkeerde been zijn gezet. Ik heb snel voor de avondvergadering nog een nota van bevindingen uitgedeeld. Het slibdepot werd verijdeld. Ouwe koe, zegt u? Soms moet je in een achteruitkijkspiegel naar de toekomst kijken. In het laatste geval zou in de Koegorspolder nu een slibdepot verrezen zijn in plaats van nu een Leisurecentrum. Raadsleden mogen er vanavond om half acht over praten. In alle rust. En daar ben ik niet gerust over. 

 Cees Freeke