Onderwerp: Delegatie vaststelling Notitie reikwijdte en detailniveau plan-MER ten behoeve van de vaststelling bestemmingsplan Sas van Gent.   

Formele beslissingsbevoegdheden vormen voor raadsleden een belangrijke machtsbron. Aan deze ‘instrumenten van de raad’ kan de raad zelf vormgeven. Om invloed uit te oefenen is het immers niet alleen noodzakelijk te beschikken over machtsmiddelen, maar in veel gevallen moeten die instrumenten ook daadwerkelijk worden ingezet. Vaststaat dat plan-MER voor de vaststelling van het bestemmingsplan Sas van Gent een bevoegdheid van de raad is en dat op grond van 7.4a Wet Milieubeheer de verplichting bestaat een plan-MER op te stellen. 

In het collegevoorstel plan-MER Sas van Gent gebeurt exact het omgekeerde. De raad wordt voor de zoveelste keer verondersteld weer eens de macht (het primaat) uit handen te geven. Het college gedraagt zich als een ongeduldige dochter die met alle geweld tijdens de vakantie van vader (de baas) een paar stappen verder wil zijn. En in die tijd belangrijke zaken wil regelen. Vanwaar die haast?  

Het instrument MER is ontwikkeld om het milieubelang een gelijkwaardige plaats in besluitvormingsprocessen te geven. De MER-plicht is van kracht sinds 1 september 1987. Concreet betekent dit dat vanaf die datum voor bepaalde activiteiten het verplicht is om een milieueffectrapport (MER) op te stellen. Het gaat daarbij met name om activiteiten die aanzienlijke nadelige effecten op het milieu kunnen hebben. In het Besluit MER is opgenomen voor welke activiteiten de MER-plicht bestaat (art. 7.2 en 7.4 Wet Milieubeheer).   

Artikel 156 van de Gemeentewet voorziet in delegatie van raad naar college. Maar niet onbeperkt. Aan artikel 156, eerste lid, werd bij Wet van 20 december 2001, M, “, in het kader van het dualisme niet zonder reële betekenis toegevoegd:

“ tenzij de aard van de bevoegdheid zich tegen overdracht verzet.”

En dat doet het hier. Immers Sas van Gent kent milieubelastende industrie en heeft door haar geografische ligging grensoverschrijdende perikelen. Zo moet ook met Zelzate, Assenede en de provincie Oost-Vlaanderen overleg worden gepleegd. Verder moeten bodemrapporten (u weet nog wel dat bij de Vrijstraat een met verontreinigd vuil gedempte kreek ligt),  geluidszones (volgens het college bij het kamp boven de onaanvaardbare grens van 61 decibels uitkomt), geurrapportages (klachten van inwoners) en ecologische rapportages in de beschouwingen worden betrokken. Naast een wetstechnisch bezwaar ontbreken in het collegevoorstel bovendien zwaarwegende argumenten om de raad voor twee (uiterst belangrijke) maanden buiten spel te zetten.

Cees Freeke, Lijst Cees Freeke