Ik heb aan formateur Poppelaars van Zeeland een ‘open brief’ gestuurd. Bij de provincie bestaat namelijk geen aandacht voor stralingsgevaar door UMTS. Bij raadpleging van websites van de andere provincies ontdekte ik dat in milieuplannen van alle andere provincies eveneens aandacht voor de aantasting van het milieu door straling ontbreekt. En dat is raar, omdat  de provincie juist over het milieu gaat. Grondwateronttrekking, luchtkwaliteit, duurzame energie, ecologische verbindingen, je kunt zo gek niet bedenken, of het is er. Straling is niet zichtbaar en dit maakt het tot een moeilijk grijpbaar milieuprobleem. Iedereen kent het afvalprobleem van kernenergie. Maar dat kan ten minste nog worden opgeslagen. Straling gaat overal door heen. Feit is dat kinderen in scholen met UMTSmasten  klagen over hartkloppingen, pijn, tintelingen, duizeligheid en droge ogen. Bij inwoners binnen een straal van 300 à 400 meter  komt drie of vier keer meer kanker voor.  Militairen die aan hoge concentraties blootstaan gaan later aan leukemie dood. Significant is het grote verschil in de tolerantiegrens met België. Het gekke is dat als in Hoofddorp meer kanker wordt geconstateerd, ‘iedereen’ weet, dat dit door de kerosine uitstoot wordt veroorzaakt. De wereld milieuconferentie van Rio de Janeiro van 2000 stelt dat bij concrete verdenking niet moet worden gewacht tot dat het oorzakelijk bewijs naadloos  is vastgesteld. Daarom mijn persoonlijke oproep aan alle informateurs van de provincie:  wacht niet op het onomstotelijke bewijs en neemt u úw voorzorgsmaatregelen in het belang van de volksgezondheid in uw provincie. Een begin van een maatregel zou kunnen zijn een verbod van masten op scholen. Het  groeiproces moet niet door straling worden beïnvloed. Providers weten uiteraard dat straling de gezondheid ongunstig beïnvloedt. Vandaar hun voorkeur van masten op bejaardentehuizen. Gelderland heeft inmiddels gereageerd.  

UMTS is in opmars en rolt een stralingsdeken over Nederland uit. Op milieuterrein is stralingsgevaar een braakliggend terrein. Uit ons eigen Nederlandsche CoFaM (Cognitive Functions And Mobiles 2003) onderzoek van het allerwegen erkende TNO blijkt  zonder meer dat er effecten zijn van UMTS op ons welbevinden en lichamelijk functioneren. Zo is in dat onderzoek komen vast te staan dat kinderen in scholen met veel UMTS- en GSM-antennes klagen over hartkloppingen, pijn, tintelingen, duizeligheid en droge ogen. Uit een tienjarig onderzoek in de Duitsland kan de voorlopige conclusie worden getrokken dat mensen die binnen een straal van 400 meter van een GSM-mast wonen driemaal vaker kanker krijgen dan mensen die verder weg wonen (Tijdschrift Umwelt-Medizin – Gesellschaft van november 2004). Maar ook in Israël worden vier keer meer kankergevallen binnen 350 meter van zendmasten geconstateerd. Als in Hoofddorp meer kanker wordt geconstateerd, dan weet ‘iedereen’, dat dit door de kerosine uitstoot wordt veroorzaakt. En in Vlaardingen door Pernis. Bij straling ligt dit kennelijk minder voor de hand. Het is ook moeilijker te ontdekken, graag zet men masten op bejaardenflats. Overigens nooit op een stadhuis of een provinciehuis. Momenteel worden veel mensen in hun woningen blootgesteld aan 1.000 tot 20.000 microWatt per vierkante meter van de zendmasten en volgens de Nederlandse Gezondheidsraad mag dit zelfs oplopen tot 20.000.000 uW/m2.  Dit is het duizendvoudige van de norm die de Belgische Gezondheidsraad hanteert. Hierin moet klaarheid komen. Het alom verwachte Zwitserse onderzoek van Dr. Peter Acherman moest een volgend traject inluiden. Dit onderzoek werd echter betaald door instanties die allen belang hebben bij het vinden van geen effect. Beide onderzoeken zeggen trouwens totaal niets over wat er binnenin het menselijke lichaam plaatsheeft bij urenlange onderhevigheid aan diezelfde blootstelling. Het rijksbeleid kan onmogelijk serieus worden genomen. Het Nationaal Antennebureau valt namelijk onder Economische Zaken. Economie pleegt uit haar aard niets met milieu op te hebben. Dit is overigens wederzijds. De VNG en haar gemeenten volgen het rijksbeleid. Maar inwoners ondervinden klachten aan den lijve. Dit raakt aan de volksgezondheid. Soms moet je in een achteruitkijkspiegel naar de toekomst kijken. Hoe ging de overheid vijftig jaar geleden met asbest om? De provincie moet op het terrein van UMTS haar eigen verantwoordelijkheid nemen. Een verwijzing naar het rijksbeleid zou wat al te gemakkelijk zijn, de provinciale bestuurslaag onwaardig. Verder is de provincie bij machte maatregelen te nemen, bijv. In het Omgevingsplan. Zoals binnen 400 meter bebouwde kom geen zendmasten meer, zoals in Engeland. Het voorzorgsprincipe is op de milieuconferenties van 1992 en 2000 in Rio de Janeiro internationaal overeengekomen: ”Bij een concrete verdenking van schadelijkheid voor de gezondheid door nieuwe technieken dient direct gereageerd te worden en niet afgewacht te worden tot de, vaak moeilijk te bewijzen, oorzaken naadloos vastgesteld zijn”. Tot u zeg ik: wacht niet het onomstotelijke bewijs af en neemt u úw voorzorgsmaatregelen in het belang van de volksgezondheid in uw provincie.

Cees Freeke, raadslid LCF Terneuzen